Ваҳдати миллӣ: сароғози зиндагии нав

 Ваҳдати миллӣ яке аз муқаддастарин арзишҳои давлатдорӣ ва рамзи пойдории сулҳу субот дар ҷомеа ба ҳисоб меравад. Барои халқи тоҷик, ваҳдат танҳо як мафҳуми сиёсӣ нест, балки таҷассуми орзуву ормонҳои деринаи миллат дар роҳи сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва зиндагии осоишта мебошад.

Таҷрибаи таърихӣ нишон дод, ки бе ваҳдат ҳеҷ ҷомеа ба пешрафт ноил намешавад. Маҳз муттаҳидӣ ва ҳамбастагӣ буд, ки мардуми Тоҷикистонро аз гирдоби нооромиҳо раҳо бахшид ва заминаи рушди устувори кишварро фароҳам овард. Ваҳдати миллӣ ба миллат неру бахшид, то дар роҳи бунёдкорӣ, ободонӣ ва таҳкими давлатдории худ қадамҳои устувор гузорад.

Имрӯз Ваҳдати миллӣ пояи асосии сулҳу субот, амният ва пешрафти Тоҷикистон мебошад. Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд арзиши ин неъмати бузургро дарк намуда, барои ҳифз ва таҳкими он саҳми худро гузорад. Зеро ваҳдат на танҳо масъулияти давлат, балки вазифаи ҳар як фарди ҷомеа аст.

Эҳтиром ба гуногунандешӣ, таҳаммулпазирӣ, дӯстиву бародарӣ ва ҳамкории созанда — ҳамаи ин нишонаҳои Ваҳдати миллӣ мебошанд. Маҳз тавассути ҳамин арзишҳо мо метавонем ҷомеаи солим, иқтисоди рушдёфта ва ояндаи дурахшони кишварро таъмин намоем.

Ваҳдати миллӣ барои мо на танҳо дастоварди гузашта, балки роҳнамои оянда аст. Он моро ба сӯи зиндагии орому осуда, ба сӯи пешрафт ва шукуфоӣ мебарад. Пас, биёед ин неъмати бебаҳоро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем ва барои наслҳои оянда боқӣ гузорем.

Раиси иттифоқи касабаи

Саридораи бойгонии назди

Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон,

Аълочии бойгонӣ